Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

noppatjak.com | 24/06/2017

Scroll to top

Top

follow me

[follow me] ข้อมักสงสัย

31/05/2011 |

Follow Me ข้อมักสงสัย นภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

มักจะมีคำถามซ้ำๆอยู่หนึ่งชุด ที่ผมต้องคนตอบบนทวิตเตอร์ครับ “นักข่าวนี่เขาหยุดงานวันไหน?” “เวลาออกไปทำข่าวนี่ไปกี่คน?” “ผู้ประกาศข่าวนี่เขาใส่กางเกงขาสั้นจริงๆหรือเปล่า?” “ทำไมต้องบอกด้วยว่าใครถ่ายภาพ ใครซื้อโอเลี้ยงให้?” “เวลารายงานข่าวแล้วมีคนมายืนรายล้อมทำอย่างไง?” เป็นคำถามที่ถามมาบ่อย ทุกเพศ ทุกวัย คาดว่าเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาระหว่างดูรายการข่าว วันนี้ขอโอกาสในการชี้แจงแถลงขัยซะหน่อยครับ   “นักข่าวนี่เขาหยุดงานวันไหน?” แน่นอนนักข่าวย่อมได้หยุดงานครับ แต่ไม่ได้หยุดมากเท่าพนักงานออฟฟิศทั่วไปแน่ๆ เพราะข่าวเกิดขึ้นทุกวัน ดังนั้นจะมหาวันหยุดแค่ไหน ก็ต้องมีพนักงานเดินเข้าไปทำงานตามสถานีข่าวทุกวัน (ความจริงสถานีข่าวนี่มีคนทำงานทุกชั่วโมง ทุกนาทีนะครับ ใครคิดจะแว่บเข้ามาลักเล็กขโมยน้อยที่สำนักข่าว โปรดเปลี่ยนเป้าหมายเสียเถิด) ทำให้นักข่าวและคนข่าวทั้งหลายส่วนมากจะได้หยุดน้อยกว่าพนักงานออฟฟิศครึ่งนึง ยกตัวอย่างง่ายๆว่าสงกรานต์ปีนี้หยุด6วัน นักข่าวก็อาจจะได้หยุดแค่3วัน สลับกันมาทำงานครึ่งๆ ให้มีคนมากพอมาเกาะติดข่าวที่เกิดขึ้นในช่วงวันหยุด   “เวลาออกไปทำข่าวนี่ไปกี่คน?” เวลาออกไปทำข่าว หลักๆต้องมีสามคนครับ จะขึ้นเหนือ-ล่องใต้ … Read More

[follow me] ถ่ายทอดสด

19/05/2011 |

Follow Meถ่ายทอดสดนภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

หนึ่งในสาเหตุที่ผมรักงานข่าวคือห้วงเวลาที่สารเคมีในร่างกายบางอย่างมันหลั่งไหล ในขณะที่กำลังรายงานข่าวแบบสดๆอยู่

ถ่ายทอดสดหนึ่งทีนี่แบกรับความกดดันหลายอย่างนะครับ เอาแค่ช่วงเวลาทุกนาทีที่เรารายงานข่าวไป ค่าใช้จ่ายในการส่งสัญญานนี่ก็ตกนาทีละเป็นพันแล้ว

จะพูดผิดไหม? เราพูดตรงกับภาพที่ฉายอยู่ไหม? สัญญานออกอากาศเป็นอย่างไงบ้าง? ถ้ารายงานไม่เข้าหูคนแถวนี้เขาจะมาชกหน้าเราไหม? (อันหลังสุดนี่จะคิดตอนรายงานข่าวในม็อบ)

พูดถึงความสดของการรายงานข่าว

ครั้งหนึ่งผมสลับหน้าที่มาเป็นผู้ประกาศข่าว คอยสัมภาษณ์ฝ่ายต่างๆ สลับกับการเล่าข่าวสไตล์ที่เนชั่นถนัดข่าวที่เล่า เป็นข่าวจับกุมผู้ต้องหาปั้มแผ่นเถื่อนได้

ทันทีที่เล่าข่าวไปได้ครึ่งเรื่อง โปรดิวเซอร์ก็ตะโกนเข้าหูฟัง “ต่อสายตำรวจได้แล้ว!”ในรายการเล่าข่าว การต่อสายคุยกับมุมข่าวต่างๆได้ จะช่วยให้ข่าวที่เล่าอยู่นั้นสมบูรณ์แบบขึ้น

“สวัสดีครับ ท่าน พ.ต.อ………” ผมทักทายตำรวจ เพื่อจะปูทางเข้าซักถามประเด็นต่างๆเกียวข่าวนี้“สรุปว่าของกลางที่จับกุมได้มีอะไรบ้างครับ?” ผมเริ่มต้นซักไซร้รายละเอียด ด้วยความคาดหวังในใจ ว่าคำตอบไม่น่าพ้น คอมพิวเตอร์ แผ่นดีวีดี เงินสด และอื่นๆอีกหลายหลาก

แต่คำตอบที่ได้ กลับแหกโผ เล่นเอาผมงงกลางจอโทรทัศน์“ของกลางหรอ.. ก็อวัยวะเพศไง!” ท่านตำรวจ … Read More

[follow me] รับผิด-รับชอบ

04/05/2011 |

Follow Meรับผิด-รับชอบนภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

คงรู้ดีว่าการทำข่าว เป็นการทำงานที่ต้องทำเป็นทีม แต่สำหรับนักข่าวที่มีบทบาทอยู่เบื้องหน้า ซึ่งเมื่อเวลาผลงานออกมาดี นักข่าวก็จะได้รับความดีความชอบ มากกว่าคนที่ทำงานเบื้องหลัง อย่างช่างภาพ หรือ ทีมงานคนอื่นๆย้ำอีกครั้ง ว่านั่น…คือในวันที่งานออกมาดี

นักข่าวทุกคนได้รับการปลูกฝังผ่านการทำงาน ว่าเราจะต้องเป็นคนที่ต้องทั้งรับผิดและรับชอบในผลงานแต่ะชิ้นของเราอยู่แล้ว รับผิดและรอบชอบแบบไม่มีเงื่อนไข ที่นี้ไอ้ตอนที่รับชอบนี่ง่ายครับ แต่ตอนที่รับผิดนี่อาจจะยกหน่อย

เหตุการณ์รับผิดของผมมันเป็นเช่นนี้ครับผมได้มีโอกาสสัมภาษณ์คุณปอง-อัญชะลี ไพรีรัก ผ่านทางรายการเปิดหน้าคุย รายการที่ผมรับผิดชอบเอง เอาหละเรื่องราวทางการเมืองของคุณอัญชะลีจะเป็นอย่างไรขอเลี่ยงไว้ก่อน ให้รู้แค่ว่าเธอเคยขึ้นเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย แล้วหลังๆก็ไม่ได้เข้าร่วมแล้ว

ในวันที่สัมภาษณ์ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีครับ ผมและช่างภาพจัดการประคองเทปสัมภาษณ์ที่มีค่ากลับเข้ามาที่ทำงาน เพื่อตัดต่อและลำดับเนื้อหาก่อนออกอากาศ และทิ้งไว้ให้กับทีมงานตัดต่อหลักมารับช่วงต่อไป

อุปสรรคแรกเกิดขึ้น ณ จุดนี้ครับ คนตัดต่อรายการหลักของผมลาป่วยยาว ลาแบบกระทันหัน ไม่ได้เตรียมการไว้ รายการจะออกอากาศวันพรุ่งนี้แล้ว ผมยังหาคนมาตัดต่องานชิ้นนี้ไม่ได้ เพราะทุกคนต้องรับผิดชอบงานของตัวเองสุดท้าย ผมไปได้น้องฝึกงานมาตัดต่องานสัมภาษณ์คุณปอง-อัญชะลีให้ แว่บแรกแม้จะยังไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่ … Read More

เมื่อฉันกำลังจะออกสื่อ ตอนแรก [aday125]

04/02/2011 |

เมื่อ “ฉันกำลังจะออกสื่อ”นภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์(บทความนี้ ตีพิมพ์ในนิตยสาร a day เล่ม 125 ช่วยอุดหนุนด้วยนะครับ)

บางครั้งผมจะรู้สึกเหมือนกับว่า เวลาคนถูกนักข่าวมาขอสัมภาษณ์ อารมณ์จะเหมือนตอนกับที่แกะซองขนมแล้วเจอรางวัลแจ็กพ็อตชิ้นเล็กๆ อาจจะได้รางวัลเป็นถ้วยกาแฟซักถ้วย หรืออย่างเก่งก็หม้อหุงข้าวเล็กๆซักอัน แต่ไม่ถึงขนาดได้รางวัลใหญ่โตเช่นตั๋วเครื่องบินไป-กลับเกาหลี หรือ รถยุโรปคันงามซักคันอารมณ์ของคนที่ถูกนักข่าวสัมภาษณ์ มักจะคละคุ้งด้วยหลากหลายอารมณ์ ทั้งวิตกกังวล เสื้อผ้าหน้าผมฉันพร้อมไหม แต่ส่วนมากจะตื่นเต้นดีใจ พร้อมอวดญาติโกโหติกา ว่า วันนี้ “ฉันจะได้ออกทีวีนะ!”

ประสบการณ์การถูกนักข่าวสัมภาษณ์ สำหรับประชาชนคนเดินถนนโดนทั่วไป ไม่มีตำแหน่งทางการเมือง ไม่มีธุรกิจใหญ่โต นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ เงินก็ซื้อไม่ได้ ส่วนมากก็มาพร้อมกับดวงล้วนๆ ยืนยันจากปากของนักข่าวที่เคยเดินไล่ขอสัมภาษณ์คนมาเป็นพันๆแต่ถึงไม่ใช่เรื่องง่ายก็ใช่ว่าจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับตัวคุณครับ และถึงจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่ แต่ผมว่าไอ้ความรู้สึก “ฉันได้ออกทีวี!” คงไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันหรอก ผมเลยขอเสนอตัวเป็นเทรนเนอร์ให้ เตรียมก่อนต้องออกไปเจอสื่อ

Read More

เมื่อฉันกำลังจะออกสื่อ 2 [aday126]

04/02/2011 |

เมื่อ “ฉันกำลังจะออกสื่อ” (ตอน2)นภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

ทำงานข่าวภาคสนามมาแค่2ปีกว่า แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ได้เจอะเจอเรื่องราวสนุกๆจากการได้ลงไปสัมผัสพูดคุยกับผู้คนหลากหลายแบบครับ ยิ่งความที่เราเป็นคนข่าว เนื้อหาที่เราจะลงไปชวนใครๆตามท้องถนนพูดคุย เพื่อนำไปสู่การสัมภาษณ์จึงมักเป็นเรื่องที่น่าสนใจ เป็นประเด็นที่ท้าทายผู้ตอบ ผมมีเหตการณ์สนุกๆฝากให้กับทุกท่าน เผื่อวันไหนมีโอกาสที่จะได้ออกสื่อ จะได้รู้เท่าทัน แก้ไขสถานการณ์ได้

4. พูดหลังกล้องง่ายกว่าที่ผมเจอบ่อยมากคือพวกที่กล้าเล่าแต่ไม่ค่อยกล้าให้สัมภาษณ์ ทั้งๆที่ความจริงการให้สัมภาษณ์ออกความเห็นกับนักข่าวก็ไม่น่าจะไปสร้างปัญหาอะไรให้กับชีวิต เท่าที่ผมทำงานมา2ปีกว่าก็ยังไม่เคยเกิดกรณีปัญหาบานปลายใหญ่โตจากการให้สัมภาษณ์ของประชาชน แต่หลายคนอาจจะดูข่าวพวกขู่กรรโชก หรือข่าวคุกคามสื่อมากไป แล้วพาลไม่กล้าพูดออกกล้องไปซะดื้อๆ อย่างครั้งหนึ่งผมไปสัมภาษณ์คุณลุงเรื่องปัญหาสุดคลาสสิคอย่างเรื่องรถติดผมถามก่อนถ่ายทำ “ลุงคิดยังไงกับปัญหาการจราจร?”ลุงตอบนอกรอบ “โอ้โห ไม่ไหวแฮะ รัฐบาลไม่ทำอะไรเลย กรุงเทพเองก็แย่ แถมยังจะสร้างไอ้ BRT เข้ามาอีก ก็ยิ่งแย่ใหญ่ ไม่ไหวๆ” เรียกว่าจัดชุดใหญ่ถูกใจคนสัมภาษณ์อย่างมาก คราวนี้น่าจะเจอของจริง สะท้อนปัญหารถติดจากประชาชนได้แต่แล้วเมื่อเดินกล้อง ไมค์เปิดเท่านั้นแหละผมถามอีกครั้ง (คราวนี้เดินกล้องแล้ว) “ลุงคิดยังไงกับปัญหาการจราจร?”ลุงตอบในรอบ “ก็ดีนะ เห็นกรุงเทพเค้าก็ทำงาน … Read More

[follow me] พระอาทิตย์ไม่ตก

04/02/2011 |

Follow Me (a day magazine 127)พระอาทิตย์ไม่ตกนภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

ประสบการณ์ไปทำข่าวต่างประเทศนี่มีค่ามากสำหรับนักข่าวใครจะเป็นอย่างไงไม่รู้ แต่ผมชอบมากเวลาได้ไปทำข่าวต่างประเทศ ขอเถอะ ไม่ต้องประเทศหรู อย่างญี่ปุ่น อเมริกา หรือสวิสเซอร์แลนด์หรอก กัมพูชา พม่า เฮติ ประเทศเหล่านี้ ขอแค่ว่าได้ไป ล้วนมีเป็นโอกาสที่ทำให้เราลับคมฝีมือได้มาก

เดิมการทำข่าวต้องแข่งกับเวลาอยู่แล้ว พอไปทำข่าวต่างประเทศนี่มีปัจจัยเพิ่มเติมขึ้นมามากมาย ท้าทายไมโครโฟนเสียจริงๆ ทั้งเรื่องภาษา อาหาร สัญญานโทรศัพท์ ปรับค่าเงิน ปรับเวลา หาหัวปลั้กหน้าตาประหลาดๆ เช็คอินโรงแรม หาอินเตอร์เน็ทความเร็วสูงๆไว้ส่งภาพข่าวให้ทันออกอากาศ เดินทางให้หลงก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวตกข่าว

สารพัดความท้าทายที่ผมมักจะอาศัยความเป็นเด็กซน และ หน้าไม่ค่อยค่อยอายมาตั้งแต่เด็ก แก้ปัญหาไปทีละเปราะสองเปราะ

ปัญหาภาษา ยังไงเราก็ยึดเอาภาษาอังกฤษนี่แหละ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยเราได้ปัญหาของกิน อาศัยว่าได้เรียนนศท.(นักศึกษาวิชาทหาร … Read More

มุมเบาๆของคนข่าว [aday124]

25/01/2011 |

มุมเบาๆของคนข่าวนภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์ (บทความนี้ ตีพิมพ์ใน a day magazine เล่ม 124 หน้าปก Fat Radio ชวนอุดหนุนนะครับ)

เป็นนักข่าวนี่สนุกดีนะครับ ขนาดการเมืองเรื่องที่ดูเครียดๆ ก็มีเรื่องราวให้ชวนยิ้มครับนึกภาพดงสัมภาษณ์นักการเมืองที่มีไมโครโฟนรอบตัวอยู่ช่วงสายๆวันหนึ่ง กับบรรยากาศการสัมภาษณ์ที่ดูเดิมๆรัฐมนตรีท่านหนึ่งเดินมาโพสในตำแหน่งพร้อมสัมภาษณ์ – รัฐมนตรีพร้อมนักข่าวพร้อมปากกา-สมุดจดอยู่ในมือ พร้อมจดข่าว และซักถาม – นักข่าวพร้อมช่างภาพ อยู่ห่างไป2เมตร ตั้งขากล้อง กดเรคคอร์ด – ช่างภาพพร้อมผู้ช่วย ถือไมโครโฟนจ่อปากรัฐมนตรี เกือบทุกสำนักพร้อม แต่มีอยู่คนหนึ่ง – ไม่พร้อมขัดข้องทางเทคนิคประการใดไม่ทราบ ผู้ช่วยคนนี้มีปัญหากับไมโครโฟนอยู่ (นึกภาพซัก2-3ปีก่อนไมโครโฟนไร้สายยังไม่เป็นที่นิยมมากเท่าทุกวันนี้ ทีมข่าวส่วนใหญ่ก็จะยังใช้ไมโครโฟนแบบมีสายอยู่) ปรากฏว่าเสียงไม่เข้า รัฐมนตรีเริ่มพูดไปแล้วหลายประเด็นข่าว เสียงก็ยังไม่มา

“ไมค์เป็นไร!” … Read More