Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

noppatjak.com | 18/08/2017

Scroll to top

Top

[follow me] พระอาทิตย์ไม่ตก

[follow me] พระอาทิตย์ไม่ตก

Follow Me (a day magazine 127)
พระอาทิตย์ไม่ตกนภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์

ประสบการณ์ไปทำข่าวต่างประเทศนี่มีค่ามากสำหรับนักข่าว
ใครจะเป็นอย่างไงไม่รู้ แต่ผมชอบมากเวลาได้ไปทำข่าวต่างประเทศ ขอเถอะ ไม่ต้องประเทศหรู อย่างญี่ปุ่น อเมริกา หรือสวิสเซอร์แลนด์หรอก กัมพูชา พม่า เฮติ ประเทศเหล่านี้ ขอแค่ว่าได้ไป ล้วนมีเป็นโอกาสที่ทำให้เราลับคมฝีมือได้มาก

เดิมการทำข่าวต้องแข่งกับเวลาอยู่แล้ว พอไปทำข่าวต่างประเทศนี่มีปัจจัยเพิ่มเติมขึ้นมามากมาย ท้าทายไมโครโฟนเสียจริงๆ ทั้งเรื่องภาษา อาหาร สัญญานโทรศัพท์ ปรับค่าเงิน ปรับเวลา หาหัวปลั้กหน้าตาประหลาดๆ เช็คอินโรงแรม หาอินเตอร์เน็ทความเร็วสูงๆไว้ส่งภาพข่าวให้ทันออกอากาศ เดินทางให้หลงก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวตกข่าว

สารพัดความท้าทายที่ผมมักจะอาศัยความเป็นเด็กซน และ หน้าไม่ค่อยค่อยอายมาตั้งแต่เด็ก แก้ปัญหาไปทีละเปราะสองเปราะ

ปัญหาภาษา ยังไงเราก็ยึดเอาภาษาอังกฤษนี่แหละ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยเราได้
ปัญหาของกิน อาศัยว่าได้เรียนนศท.(นักศึกษาวิชาทหาร ยุคผมเขาไม่เรียกรด.แล้ว) เลยฝึกให้เป็นคนกินง่ายๆ
ปัญหาเดินทาง เดี๋ยวนี้เค้ามี Google Map แล้ว ใครเค้าง้อไกด์เที่ยวกัน

ปัญหาสารพัดที่เคยเจอ ผมมั่นใจว่าแก้ได้หมด
แต่แล้ว ผมก็ได้มาเจอปัญหาที่แก้ด้วยตัวเองไม่ตก ครั้งนั้นผมไปทำข่าวที่กัมพูชา
เป็นปัญหาที่ผมเรียกว่าปัญหา “พระอาทิตย์ไม่ตก”

เรื่องของเรื่องคือช่วงนี้ผมมีรายการที่ต้องผลิตรายงานไปออกอากาศตอน 22.15น. ช่อง5 ชื่อ “จับประเด็นข่าวร้อน” (เอ๊ะนี่มัน tie-in ชัดๆนี่หนอ)
หลังรายการออกอากาศมาได้หนึ่งเดือน โปรดิวเซอร์มีนโยบายใหม่ ว่าเวลาเปิดหน้ารายงานข่าว (ตอนที่เห็นหน้านักข่าวนั่นแหละครับ เขาเรียกในวงการว่าเปิดหน้า) จะต้องเปิดหน้าตอนมืดๆ เพราะรายการออกกลางดึก ถ้าเปิดหน้าตอนบ่ายๆ สายๆ แล้วมาออกตอนดึก อารมณ์มันจะไม่ได้

ที่นี้ปัญหามันมาเกิดในค่่ำวันหนึ่ง ตอนที่ผมอยู่ในกัมพูชา

โปรดิวเซอร์ย้ำมาหาผมเหมือนเดิม “เอม เปิดหน้าตอนมืดๆนะ!”
“ได้ครับ” ผมตอบกลับไป เวลาตอนนั้นน่าจะซักประมาณหกโมงเย็น (เวลาที่ไทยและกัมพูชาเท่ากัน)

ผ่านไปครึ่งช่วงโมง “เอม เมื่อไหร่เอ็งจะส่งไฟล์เปิดหน้ามาให้พี่! ต้องส่งมาก่อนหนึ่งทุ่มนะ เดี๋ยวตัดต่อไม่ทัน!” (แหนะ… มีเร่ง)
“รอแป้บนะครับพี่ ที่นี่ยังไม่มืดเลย เดี๋ยวไม่ได้เปิดหน้าตอนมืดอย่างที่พี่สั่ง” ผมตอบกลับไป ด้วยความเคารพ

ผ่านไปอีก15นาที “เอม เอมต้องส่งภาพเปิดหน้ามาแล้วเดี๋ยวใช้ไม่ทัน!”
ผมมองขึ้นไปบนฟ้า ยังไม่มืด… “พี่มันยังไม่มืดเลย งั้นผมเปิดหน้าไปแบบสว่างๆหน่อยนะ”
“ไม่ได้เอม ต้องเปิดหน้ามาตอนมืด” “อ้าวงั้นพี่รอหน่อยนะ” “ไม่ได้เอมต้องส่งมาเลย” “อ้าวแต่มันยังไม่มืด” “เฮ้ย ไม่มืดได้ไงที่ไทยยังมืดแล้วเลย” “ฮ่วย! แล้วผมจะไปรู้ได้ไงว่าทำไมที่นี่มันยังไม่มืด! เป็นนักข่าว ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์! (อันนี้คิดในใจครับ)”
บทสนทนากินเวลาไปอีกกว่า 5 นาที ฟ้าที่พนมเปญก็ยังไม่มืด ผมเริ่มตัดพ้อกับท้องฟ้า “ทำไมเอ็งไม่มืดให้ข้าซักที”

สรุปวันนั้น ผมดึงเวลาได้อีก 15 นาที ฟ้ามืดลงบ้าง แต่ยังไม่สุด แต่ก็ต้องเปิดหน้า และส่งรายงานชิ้นนั้นไป
แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า ปัญหาบางปัญหา ต่อให้เราคล่องและเก๋าแค่ไหน เราก็อาจจะแก้ไม่ได้
อย่างเช่นปัญหา “พระอาทิตย์ไม่ตก” นี่แหละครับ